السلام عليك يا امير المومنين(ع)
آن غلافی را كه بر كوثر زدند
تيغ آن را بر سر حيـــــدرزدند
امام علی (ع) در آخرين نماز خود در مسجد کوفه،
بانگ رستگاري بر آورد و با وارد شدن شمشير بر سرش فرمود:
" فزت و رب الکعبه"
" به خداي کعبه سوگند رستگار شدم"
در واقع حضرت علي(ع) با اين جمله کوتاه و عميق ، شوق خود را
براي شهادت و رسيدن به معبود بيان داشت. چنانکه
وقتي مردم کوفه نگران حال ايشان بودند، در جملات زيبايي فرمود:
به خدا سوگند هيچ امر خلاف انتظاري براي من رخ نداده است
و من به آرزوي خود که شهادت است ، رسيدم. مثل من ، مثل کسي است که شب تاريک
در جستجوي آب در صحرايي مي گردد و ناگاه چاه آب و يا سرچشمه اي پيدا مي کند.
مثل من ، مثل جوينده اي است که به مطلوب خود نائل شده است.
و سر انجام خداوند چنين اراده فرمود که
شهادت علي (ع) نيز موجب عظمت و بزرگي او شود.
علي ( ع) با خون خود به جامعه و بشريت روح حماسه و عزت تزريق کرد
و پيکر خشک و بي روح جامعه را جاني دوباره بخشيد.
علي ( ع) به خاطر شدت عدالتش در محراب عبادت به شهادت رسيد


