و آیا ماه رمضان و روزه گرفتن در ادیان گذشته بوده است؟

فرق روزه مسیحیان و یهودیان با مسلمانان چگونه است؟

رمضان نام یكی از ماه های قمری است و معنای لغوی آن سوزانیدن است پیامبر فرمودند نام این ماه رمضان گذاشته شده زیرا گناهان را می سوزاند یكی از نام های خداوند نیز رمضان است . در این ماه قرآن وانجیل و تورات و زبور نازل شده اند و یكی از چهار ماهی است كه خداوند جنگ را در آن حرام فرموده (مگر جنبه دفاع داشته باشد).
============

در تمام ادیان، عبادت و پرستش جوهرء اصلى دین به شمار مى‏رود و در ادیان الهى این مسأله به وضوح دیده مى‏شود. منتهى با تفاوت شریعت‏ها، عبادت‏ها نیز شكل خاص به خود مى‏گیرد؛ یعنى، در هر دینى مراسم مذاهبى طبق شریعت خود آن دین به جا آورده مى‏شود. دراسلام نماز به عربى و با آداب خاص خود خوانده مى‏شود. در مسیحیت به زبان و شكل دیگرى عبادت مى‏شود؛ مثلاً در مسیحیت كاتولیك، ادعیه و نماز به زبان لاتین و گاه بزبان بومى خوانده مى‏شود. روزه گرفتن نیز در میان ادیان معمول بوده است. از تورات و انجیل فعلى بر مى‏آیدكه روزه، در میان یهود و نصارا وجود داشته و اقوام و ملل دیگر هنگام مواجه شدن با غم و اندوه، روزه مى‏گرفته‏اند. در قاموس «كتاب مقدس» آمده است:
«روزه در تمام اوقات در میان هر طایفه و هر ملت و مذهب در موقع اندوه و زحمت غیر مترقبه، معمول بوده است»، (قاموس كتاب مقدس، ص 427، به نقل از تفسیر نمونه، ج 1، ص 633).
از تورات نیز برمى‏آید كه موسى(ع) چهل روز روزه داشته است: «هنگام بر آمدنم به كوه لوح‏هاى سنگى، یعنى، لوح‏هاى عهدى كه خداوند با شما بست؛ بگیرم. آن گاه در كوه چهل روز و چهل شب ماندم؛ نه نان خوردم و نه آب نوشیدم»، (تورات، سفرتثنیه، ف 9، ش 9، به نقل از تفسیر نمونه، ج 1، ص 632).
هم چنین از انجیل لوقا نیز برمى‏آید كه حواریون مسیح نیز روزه مى‏گرفتند، (انجیل لوقا، ب 5، ش 3533).
قرآن كریم نیز در مورد روزه گرفتن امت‏هاى پیشین به صراحت مى‏فرماید: ... كتب علیكم الصیام كما كتب على الذین من قبلكم...، (بقره، آیه 183).
بنابراین در ادیان دیگر نیز عبادت خداوند و یك سرى مناسك و آیین‏ها مطرح است و نماز و روزه نیز از جمله این آیین‏ها مى‏باشد؛ اما انكار و مناسك آنها فرق مى‏كند.
براى آگاهى بیشتر در این زمینه ر.ك:
1. تاریخ و كلام مسیحیت، محمدرضا زیبایى نژاد، ص 122.
2. اسلام و عقائد و آراء بشرى یا جاهلیت و اسلام، ص 462.
3. تاریخ ادیان و مذاهب جهان، مبلغى آبادانى، ح 2، ص 787.